Dawno temu żył cesarz, który najbardziej na świecie kochał nowe stroje. Zamiast zajmować się krajem, całymi dniami przebierał się i przeglądał w lustrze.
Pewnego dnia do miasta przybyło dwóch oszustów. Rozpowiadali, że umieją tkać niezwykły materiał: przepiękny, ale niewidoczny dla każdego, kto jest głupi albo nie nadaje się do swojej pracy. Cesarz od razu zamówił u nich nowe szaty i dał im worki złota.
Oszuści ustawili krosna i udawali, że tkają, choć na krosnach nie było ani jednej nitki. Cesarz wysłał starego ministra, żeby sprawdził, jak idzie praca. Minister wpatrywał się w puste krosna i nic nie widział. „Czyżbym był głupi?” – przestraszył się. – Wspaniała tkanina! – powiedział głośno.
Potem przyszli inni dworzanie, a w końcu sam cesarz. Nikt niczego nie widział, ale każdy bał się do tego przyznać. – Cudowne! Niezwykłe! – wołali wszyscy.
W dniu wielkiej parady oszuści udawali, że ubierają cesarza: zakładają mu koszulę, płaszcz i długi tren. Cesarz obracał się przed lustrem, a dworzanie kiwali głowami. Potem wyruszył przez miasto. Ludzie na ulicach też chwalili szaty, bo nikt nie chciał wyjść na głupca.
Nagle mały chłopiec w tłumie zawołał: – Ależ cesarz nic nie ma na sobie! Zapadła cisza, a potem wszyscy zaczęli szeptać: – Dziecko ma rację. Cesarz nie ma żadnych szat!
Cesarz zaczerwienił się, bo zrozumiał, że to prawda. Ale dumnie doszedł do końca parady. Oszuści już dawno uciekli ze złotem. A cała historia dobrze pokazała, że czasem odwagę mówienia prawdy ma tylko dziecko.