Nowe szaty cesarza

Nowe szaty cesarza

Dwaj oszuści obiecują cesarzowi szaty, których nie widzą głupcy. Prawdę mówi dopiero małe dziecko.

Dawno temu żył cesarz, który najbardziej na świecie kochał nowe stroje. Zamiast zajmować się krajem, całymi dniami przebierał się i przeglądał w lustrze.

Pewnego dnia do miasta przybyło dwóch oszustów. Rozpowiadali, że umieją tkać niezwykły materiał: przepiękny, ale niewidoczny dla każdego, kto jest głupi albo nie nadaje się do swojej pracy. Cesarz od razu zamówił u nich nowe szaty i dał im worki złota.

Oszuści ustawili krosna i udawali, że tkają, choć na krosnach nie było ani jednej nitki. Cesarz wysłał starego ministra, żeby sprawdził, jak idzie praca. Minister wpatrywał się w puste krosna i nic nie widział. „Czyżbym był głupi?” – przestraszył się. – Wspaniała tkanina! – powiedział głośno.

Potem przyszli inni dworzanie, a w końcu sam cesarz. Nikt niczego nie widział, ale każdy bał się do tego przyznać. – Cudowne! Niezwykłe! – wołali wszyscy.

W dniu wielkiej parady oszuści udawali, że ubierają cesarza: zakładają mu koszulę, płaszcz i długi tren. Cesarz obracał się przed lustrem, a dworzanie kiwali głowami. Potem wyruszył przez miasto. Ludzie na ulicach też chwalili szaty, bo nikt nie chciał wyjść na głupca.

Nagle mały chłopiec w tłumie zawołał: – Ależ cesarz nic nie ma na sobie! Zapadła cisza, a potem wszyscy zaczęli szeptać: – Dziecko ma rację. Cesarz nie ma żadnych szat!

Cesarz zaczerwienił się, bo zrozumiał, że to prawda. Ale dumnie doszedł do końca parady. Oszuści już dawno uciekli ze złotem. A cała historia dobrze pokazała, że czasem odwagę mówienia prawdy ma tylko dziecko.

Koniec

Hans Christian Andersen, opracowanie redakcji

Morał

Trzeba mieć odwagę mówić prawdę, nawet gdy wszyscy wokół udają, że jest inaczej.

Porozmawiajcie

  1. Dlaczego nikt nie przyznał się, że nie widzi tkaniny?
  2. Kto pierwszy powiedział prawdę?
  3. Czy zdarzyło ci się powiedzieć prawdę, choć inni mówili co innego?