Pewien młynarz chciał zaimponować królowi. – Moja córka potrafi uprząść złoto ze słomy! – zawołał. Król zamknął dziewczynę w komnacie pełnej słomy i dał jej kołowrotek. – Jeśli do rana nie zamienisz słomy w złoto, będzie źle – powiedział.
Dziewczyna płakała, bo nie umiała tego zrobić. Nagle drzwi się otworzyły i wszedł mały, dziwny ludzik. – Co mi dasz, jeśli uprzędę dla ciebie złoto? – Mój naszyjnik – odpowiedziała. Ludzik usiadł przy kołowrotku i do rana cała słoma zamieniła się w złote nici.
Król był zachwycony, ale chciał więcej. Następnej nocy dziewczyna oddała ludzikowi pierścionek. Trzeciej nocy nie miała już nic. – Obiecaj mi, że gdy zostaniesz królową, oddasz mi swoje pierwsze dziecko – zażądał ludzik. Przestraszona dziewczyna się zgodziła, nie myśląc, co to znaczy.
Król ożenił się z córką młynarza, a po roku urodził im się synek. Wtedy przyszedł ludzik. Królowa płakała i błagała go, żeby zmienił zdanie. – Dobrze – powiedział ludzik. – Dam ci trzy dni. Jeśli zgadniesz, jak mam na imię, zatrzymasz dziecko.
Królowa wysłała posłańców po całym kraju, żeby zbierali wszystkie imiona. Ludzik za każdym razem kręcił głową. Ostatniego dnia posłaniec opowiedział, że w lesie widział ludzika, który skakał wokół ogniska i śpiewał: „Nikt nie wie, nikt nie zgadnie, że Titelitury mam na imię!”.
Gdy ludzik przyszedł, królowa zapytała z uśmiechem: – Czy może nazywasz się Titelitury? Ludzik tupnął ze złości tak mocno, że zapadł się pod ziemię i już nigdy go nie widziano. A królowa przez całe życie pamiętała, żeby nie obiecywać niczego bez zastanowienia.