Dziadek do orzechów

Dziadek do orzechów

W wigilijny wieczór Klara dostaje drewnianego dziadka do orzechów. O północy zabawki ożywają, a dziadek staje do walki z Królem Myszy.

W wigilijny wieczór dom państwa Stahlbaumów pachniał piernikiem i świerkiem. Pod wysoką choinką, mieniącą się od świeczek i złotych orzechów, czekały prezenty. Mała Klara i jej brat Fryc nie mogli usiedzieć w miejscu. Kiedy wreszcie zadźwięczał dzwoneczek, dzieci wbiegły do salonu.

Fryc dostał pułk ołowianych huzarów, a Klara lalkę w jedwabnej sukience. Najdłużej jednak wpatrywała się w coś, co stało z boku: w drewnianego ludzika w czerwonym mundurze, z wielką głową i szczęką, która otwierała się, gdy pociągnęło się za płaszczyk. – To dziadek do orzechów – wyjaśnił ojciec. – Rozgryza najtwardsze orzechy. Klara od razu go pokochała.

Fryc chciał sprawdzić, jak mocne ma zęby nowy ludzik, i włożył mu do buzi ogromny orzech. Trach! Szczęka pękła. Klara ze łzami w oczach owinęła dziadka chusteczką i położyła go do łóżeczka lalki. – Nie bój się, wyzdrowiejesz – szepnęła.

W nocy Klara nie mogła zasnąć. Zeszła cichutko do salonu, żeby sprawdzić, czy jej ludzikowi niczego nie brakuje. Zegar wybił północ. I nagle choinka zaczęła rosnąć, aż sięgnęła sufitu, a zabawki ożyły! Spod podłogi wysypały się szare myszy, a na ich czele szedł Król Myszy z siedmioma koronami na siedmiu głowach.

Dziadek do orzechów wyskoczył z łóżeczka, wyciągnął drewnianą szabelkę i zawołał: – Żołnierze, za mną! Ołowiani huzarzy Fryca ustawili się w szeregu, pajacyki zagrały na bębenkach. Bitwa była zacięta, ale myszy było coraz więcej. Kiedy Król Myszy otoczył dziadka, Klara zdjęła pantofelek i rzuciła nim z całej siły. Trafiła! Król Myszy przewrócił się, a jego wojsko w popłochu uciekło do norek.

W tej samej chwili drewniany ludzik zamienił się w młodego księcia. – Uratowałaś mnie, Klaro – powiedział. – Zły czar sprawił, że byłem dziadkiem do orzechów. Tylko ktoś, kto pokocha mnie mimo brzydkiej twarzy, mógł go zdjąć.

Książę wziął Klarę za rękę i poprowadził przez las ze srebrnych choinek, nad rzeką z różanego syropu, aż do Krainy Słodyczy. Stały tam domki z marcepanu, mosty z karmelu i pałac z cukru, który błyszczał jak lód. Wróżka Cukrowa urządziła na cześć Klary bal: tańczyły czekoladki, cukierki i kwiaty.

Rano Klara obudziła się w swoim łóżku. Czy to był tylko sen? Pobiegła do salonu. Dziadek do orzechów leżał w łóżeczku lalki i uśmiechał się, a obok niego leżał jej zgubiony pantofelek. Klara wiedziała już, że prawdziwa świąteczna magia zdarza się tym, którzy mają dobre serce.

Koniec

E.T.A. Hoffmann, opracowanie redakcji

Morał

Dobre serce i odwaga potrafią zwyciężyć nawet wtedy, gdy jesteśmy mali.

Porozmawiajcie

  1. Jaki prezent dostała Klara pod choinkę?
  2. Co wydarzyło się o północy w salonie?
  3. Jak Klara pomogła Dziadkowi do orzechów?
  4. Dokąd zabrał ją książę?