Daleko na północy, tam gdzie zimą słońce prawie nie wychodzi zza horyzontu, mieszkały renifery Świętego Mikołaja. Najmłodszy z nich nazywał się Iskierka. Miał błyszczące oczy, szybkie nogi i wielkie marzenie: chciał choć raz pociągnąć sanie z prezentami.
W tym roku Mikołaj powiedział: – Iskierko, jesteś już gotowy. W Wigilię polecisz z nami! Iskierka podskoczył z radości. Ale kiedy po raz pierwszy wzbił się nad ziemię i spojrzał w dół, zakręciło mu się w głowie. Domki zrobiły się malutkie jak klocki, a drzewa jak zapałki. Iskierka zamknął oczy i szybko wylądował w zaspie. – Nie dam rady – szepnął. – Boję się latać.
Wieczorem usiadł przy nim stary renifer Mech. Miał siwą sierść i rogi jak gałęzie starego dębu. – Wiesz, że ja też się bałem? – zapytał. – Ty? Najodważniejszy renifer Mikołaja? – zdziwił się Iskierka. – Każdy się czegoś boi – odpowiedział Mech. – Ja nauczyłem się latać małymi krokami. Najpierw nad płotem, potem nad krzakami, potem nad lasem. I nie patrzyłem w dół, tylko na gwiazdy.
Następnego dnia Iskierka poleciał tylko nad płotem. Potem nad stogiem siana. Kolejnego dnia nad zamarzniętym jeziorem. Za każdym razem bał się trochę mniej. Patrzył na gwiazdy i liczył je po cichu, żeby nie myśleć o wysokości.
Nadeszła Wigilia. Sanie były pełne prezentów. Renifery ruszyły, a Iskierka leciał na końcu zaprzęgu. Nagle nadciągnęła gęsta śnieżyca. Nic nie było widać – ani domów, ani drogi. – Zgubiliśmy kierunek! – zmartwił się Mikołaj.
Wtedy Iskierka przypomniał sobie, czego nauczył się podczas ćwiczeń. Spojrzał w górę i między chmurami dostrzegł jasną Gwiazdę Polarną. – Tędy! – zawołał. – Gwiazda pokaże nam drogę! Prowadził zaprzęg, patrząc w niebo, aż śnieżyca została w tyle, a w dole zamigotały światła miasteczka.
Tej nocy wszystkie prezenty dotarły na czas. Kiedy wrócili do domu, Mikołaj przypiął Iskierce do uprzęży mały srebrny dzwoneczek. – To za odwagę – powiedział. – Ale ja się bałem – przyznał Iskierka. – Właśnie dlatego – uśmiechnął się Mech. – Kto leci mimo strachu, jest najodważniejszy ze wszystkich.