Dawno temu złośliwy troll zrobił lustro, w którym wszystko dobre wyglądało brzydko. Lustro rozbiło się na miliony okruchów, które rozleciały się po świecie. Jeden wpadł do oka, a drugi do serca chłopca o imieniu Kaj.
Kaj i Gerda byli najlepszymi przyjaciółmi. Mieszkali naprzeciw siebie i latem hodowali róże na wspólnym balkonie. Ale gdy okruch lustra wpadł Kajowi do serca, chłopiec zrobił się zimny i niemiły. Zimą zaczepił swoje sanki o wielkie białe sanie i odjechał. W saniach siedziała Królowa Śniegu. Pocałowała go w czoło, a Kaj zapomniał o domu i o Gerdzie.
Gerda nie wierzyła, że Kaj zginął. Wiosną wyruszyła go szukać. Płynęła łódką po rzece, odwiedziła czarodziejski ogród, w którym prawie zapomniała o celu podróży, a potem pomogła jej mądra wrona. Zbójniczka z lasu dała jej renifera, który znał drogę na daleką północ.
Renifer zaniósł Gerdę do lodowego pałacu Królowej Śniegu. W ogromnej, pustej sali siedział Kaj, siny z zimna, i układał z kawałków lodu słowa, których nie potrafił ułożyć. Nie poznał nawet Gerdy.
Gerda przytuliła go i zapłakała. Jej gorące łzy spłynęły na pierś Kaja i stopiły lód w jego sercu, a okruch lustra rozpuścił się bez śladu. Kaj też się rozpłakał, a łzy wypłukały okruch z jego oka. – Gerdo! – zawołał. – Gdzie ja byłem?
Wrócili razem do domu. Na balkonie właśnie kwitły róże. Kaj i Gerda byli już trochę starsi, ale w sercach zostali dziećmi, a ich przyjaźń była silniejsza niż każdy zimowy czar.