Mały miś Bruno najbardziej lubił wieczory. Siadał wtedy przed swoją jaskinią, owijał się kocykiem w kratkę i liczył gwiazdy. Doliczał zwykle do dwudziestu, a potem zasypiał z głową na łapkach.
Pewnej nocy zobaczył coś niezwykłego. Jedna z gwiazd zamigotała, oderwała się od nieba i poleciała w dół, zostawiając za sobą złotą smugę. Spadła gdzieś za Zieloną Górką. – Muszę ją znaleźć – szepnął Bruno. – Gwiazdka nie może zostać sama w lesie.
Rano zapakował do koszyka słoik miodu, kawałek chleba i swój kocyk. Szedł długo, aż spotkał wiewiórkę, która płakała nad pustą dziuplą. – Wiatr wywiał wszystkie moje orzechy – chlipnęła. Bruno nie miał orzechów, ale miał chleb. Podzielił go na pół. – Na dziś wystarczy, a jutro pomożemy ci szukać – powiedział.
Za strumieniem siedział zając i trząsł się z zimna. Jego futerko było mokre od rosy. Bruno otulił go swoim kocykiem. – Oddam ci go, kiedy będę wracał – uśmiechnął się zając. – Dziękuję, misiu.
Wieczorem Bruno doszedł na szczyt Zielonej Górki. W trawie leżało coś małego i mętnego, jak kamyk. To była gwiazdka, ale nie świeciła wcale. – Zgasłam – westchnęła cichutko. – Gwiazdy świecą tylko wtedy, gdy ktoś o nie dba.
Bruno usiadł obok niej. Nie miał już chleba ani kocyka. Został mu tylko słoik miodu. Posmarował nim kawałek liścia i podał gwiazdce. Potem opowiedział jej o wiewiórce i o zającu, i o tym, jak pięknie wygląda niebo z jego polany.
W miarę jak mówił, gwiazdka robiła się coraz jaśniejsza. Najpierw zamigotała jak świetlik, potem jak latarnia, a w końcu tak, że cała górka pojaśniała. – Każde dobro, którym się dzielisz, dodaje mi światła – powiedziała. – Dziś dałeś go bardzo dużo.
Gwiazdka uniosła się i wróciła na swoje miejsce na niebie. Kiedy Bruno wracał do domu, zając oddał mu ciepły kocyk, a wiewiórka czekała na niego z pierwszym znalezionym orzechem.
Tej nocy Bruno znów liczył gwiazdy. Doliczył do dwudziestu i jednej. Ta dwudziesta pierwsza mrugała do niego najjaśniej ze wszystkich.