W małym domku na łące mieszkała mama koza z siedmioma koźlątkami. Pewnego dnia musiała pójść na targ. – Nie otwierajcie nikomu – przykazała. – Wilk krąży po okolicy. Poznacie go po grubym głosie i czarnych łapach.
Wkrótce ktoś zapukał. – Otwórzcie, dzieci, to mama – zawołał gruby głos. – To nie mama! Mama ma cieniutki głos – odpowiedziały koźlątka. To był wilk. Poszedł i zjadł łyżkę miodu, żeby mówić cieniej.
Zapukał znowu. Głos brzmiał już łagodnie, ale koźlątka zobaczyły pod drzwiami czarną łapę. – Mama ma białe nóżki! Nie otworzymy! Wilk pobiegł do młyna i wysmarował łapy mąką.
Za trzecim razem i głos, i łapa wyglądały jak mamy. Koźlątka otworzyły drzwi, a do środka wpadł wilk. Dzieci rozbiegły się po kątach: jedno pod stół, drugie do łóżka, trzecie do pieca, czwarte do kuchni, piąte do szafy, szóste pod miskę, a najmłodsze do skrzynki starego zegara. Wilk pozamykał sześcioro w worku i poszedł zadowolony drzemać pod drzewem.
Gdy mama koza wróciła, najmłodsze koźlątko wyskoczyło z zegara i wszystko jej opowiedziało. Mama pobiegła na łąkę, ostrożnie rozwiązała worek przy chrapiącym wilku i uwolniła dzieci. Zamiast nich włożyli do worka ciężkie kamienie.
Kiedy wilk się obudził i zarzucił worek na plecy, kamienie pociągnęły go prosto do studni. Plusk! Wilk ledwo się wydostał i uciekł tak daleko, że już nigdy nie wrócił na łąkę.
Koźlątka tańczyły wokół mamy ze szczęścia. – Od dzisiaj – powiedziały – nie otworzymy drzwi nikomu, dopóki nie będziemy pewne, kto za nimi stoi.