Na skraju wielkiego lasu mieszkał biedny drwal z dwojgiem dzieci: Jasiem i Małgosią. Pewnego dnia poszli z nim do lasu po drewno i zawędrowali tak daleko, że stracili ojca z oczu.
Jaś był sprytny. Po drodze rzucał na ścieżkę okruszki chleba, żeby potem wrócić tym samym śladem. Niestety, kiedy zrobiło się ciemno, okazało się, że ptaki wydziobały wszystkie okruszki. Dzieci zostały same w lesie.
Rano szły przed siebie, aż zobaczyły polanę, a na niej domek, jakiego nigdy nie widziały. Ściany miał z piernika, dach z ciastek, a okna z przezroczystego cukru. Głodne dzieci odłamały kawałek ściany i zaczęły jeść.
Nagle drzwi się otworzyły i wyszła z nich staruszka o skrzeczącym głosie. – Wejdźcie, dzieci, nakarmię was – powiedziała. Ale nie była dobrą babcią, tylko złą czarownicą. Zamknęła Jasia w komórce, a Małgosię zmusiła do pracy w kuchni.
Czarownica słabo widziała. Codziennie kazała Jasiowi wystawić palec, żeby sprawdzić, czy przytył. Jaś wystawiał jej cienki patyczek, a czarownica dziwiła się, że chłopiec wciąż jest chudy.
W końcu straciła cierpliwość i kazała Małgosi rozpalić piec. – Sprawdź, czy jest dość gorący – rozkazała. – Nie wiem, jak to zrobić – odpowiedziała sprytnie Małgosia. – Pokaż mi. Gdy czarownica pochyliła się nad piecem, dziewczynka zatrzasnęła drzwiczki, uwolniła brata i oboje uciekli.
W domku znaleźli skrzynię pełną pereł i złotych monet. Zabrali ją i ruszyli przez las. Nad rzeką pomogła im biała kaczka, która przewiozła ich na drugi brzeg. Stamtąd znali już drogę.
Ojciec, który szukał ich wiele dni, rozpłakał się ze szczęścia. Od tej pory rodzina nie znała biedy, a Jaś i Małgosia wiedzieli, że razem poradzą sobie ze wszystkim.