Pewien osioł przez wiele lat nosił worki do młyna. Gdy się zestarzał, gospodarz uznał, że już mu się nie przyda. Osioł nie zamierzał się smucić. – Pójdę do Bremy i zostanę miejskim muzykantem – postanowił.
Po drodze spotkał zmęczonego psa, który był już za stary na polowania. – Chodź ze mną – zaproponował osioł. – Ja będę grał na lutni, a ty na bębnie. Potem dołączył do nich smutny kot, któremu nie chciało się już łapać myszy, i kogut, który piał z całych sił, bo bał się, że gospodyni ugotuje z niego rosół.
Wieczorem dotarli do lasu. Kogut wleciał na czubek drzewa i zobaczył w oddali światło. Był to domek, a w nim przy suto zastawionym stole siedzieli zbójcy i liczyli skradzione pieniądze.
Zwierzęta wymyśliły plan. Osioł stanął przednimi kopytami na parapecie, pies wskoczył mu na grzbiet, kot na psa, a kogut usiadł kotu na głowie. Na znak zaczęli koncert: osioł ryczał, pies szczekał, kot miauczał, a kogut piał. Potem wpadli przez okno z wielkim hukiem.
Zbójcy myśleli, że napadły na nich potwory, i uciekli do lasu. Zwierzęta najadły się do syta i ułożyły do snu: osioł na sianie, pies za drzwiami, kot przy ciepłym piecu, a kogut na belce pod sufitem.
W nocy jeden ze zbójców wrócił na zwiad. W ciemnej kuchni kot podrapał go po twarzy, pies ugryzł w nogę, osioł kopnął, a kogut zapiał: kukuryku! Zbójca uciekł i opowiedział reszcie, że w domku mieszka czarownica, olbrzym i straszny sędzia.
Zbójcy już nigdy nie wrócili. A czterej przyjaciele tak polubili swój domek, że wcale nie poszli do Bremy. Grali sobie wieczorami w lesie i byli bardzo szczęśliwi.