Dawno temu w małej wiosce mieszkała dziewczynka, która zawsze nosiła czerwony kapturek uszyty przez babcię. Wszyscy wołali na nią po prostu Czerwony Kapturek.
Pewnego ranka mama zapakowała do koszyka placek i sok malinowy. – Babcia jest przeziębiona – powiedziała. – Zanieś jej to, ale idź prosto ścieżką, nie zbaczaj do lasu i nie rozmawiaj z nieznajomymi.
Dziewczynka obiecała i ruszyła w drogę. Las był piękny: śpiewały ptaki, a przy ścieżce rosły kolorowe kwiaty. Nagle zza drzewa wyszedł wilk. – Dzień dobry, dziewczynko – powiedział słodkim głosem. – Dokąd tak spieszysz? Czerwony Kapturek zapomniał o radzie mamy. – Do babci, do domku pod trzema dębami – odpowiedział.
– Zobacz, jakie piękne kwiaty – zamruczał wilk. – Babcia na pewno się ucieszy, jeśli zerwiesz bukiet. Dziewczynka zeszła ze ścieżki i zaczęła zbierać kwiatki, a wilk pobiegł najkrótszą drogą prosto do domku babci.
Babcia usłyszała pukanie, ale przez okno zobaczyła szary ogon. Szybko schowała się w szafie. Wilk wszedł do środka, włożył babciny czepek i położył się w łóżku.
Wkrótce przyszedł Czerwony Kapturek. – Babciu, jakie masz duże uszy! – Żeby cię lepiej słyszeć. – Babciu, jakie masz duże oczy! – Żeby cię lepiej widzieć. – Babciu, jakie masz duże zęby! Wtedy wilk wyskoczył z łóżka, ale dziewczynka krzyknęła tak głośno, że usłyszał ją przechodzący obok gajowy.
Gajowy wpadł do domku, a wilk przestraszył się tak bardzo, że uciekł w głąb lasu i już nigdy nie wrócił. Babcia wyszła z szafy, przytuliła wnuczkę i wszyscy razem zjedli placek z sokiem.
– Już wiem – powiedział Czerwony Kapturek. – Następnym razem będę szła prosto ścieżką i nie powiem nikomu obcemu, dokąd idę.