Była sobie dobra i łagodna dziewczyna, która po śmierci mamy mieszkała z ojcem, macochą i jej dwiema córkami. Macocha nie lubiła pasierbicy i kazała jej sprzątać, gotować i palić w piecu. Dziewczyna była wiecznie umorusana popiołem, więc siostry przezywały ją Kopciuszkiem.
Pewnego dnia król ogłosił wielki bal, na którym książę miał wybrać żonę. Siostry kupiły nowe suknie i całymi dniami przymierzały korony z kwiatów. – A ty zostaniesz w domu – śmiały się z Kopciuszka. – Nie masz nawet porządnej sukienki.
Gdy wyjechały, Kopciuszek usiadł przy kominku i zapłakał. Wtedy w kuchni pojawiła się wróżka. – Pojedziesz na bal – powiedziała z uśmiechem. Machnęła różdżką: dynia z ogrodu zamieniła się w złotą karetę, myszki w siwe konie, a stara sukienka w suknię lśniącą jak gwiazdy. Na nogach dziewczyny błyszczały szklane pantofelki.
– Pamiętaj tylko – ostrzegła wróżka – czary skończą się o północy. Musisz wrócić, zanim zegar wybije dwunastą.
Na balu wszyscy zachwycali się nieznajomą. Książę tańczył tylko z nią i rozmawiał z nią przez cały wieczór. Kopciuszek był tak szczęśliwy, że zapomniał o czasie. Kiedy zegar zaczął bić północ, zerwał się i pobiegł po schodach. W pośpiechu zgubił jeden szklany pantofelek.
Książę podniósł go i postanowił, że ożeni się tylko z dziewczyną, na którą pantofelek będzie pasował. Jego posłańcy jeździli od domu do domu. Siostry na wszelkie sposoby próbowały wcisnąć stopę do pantofelka, ale był dla nich za mały.
– Czy ktoś jeszcze mieszka w tym domu? – zapytał posłaniec. – Tylko Kopciuszek, ale on nie był na balu – parsknęła macocha. Kopciuszek przymierzył pantofelek i pasował idealnie. Wtedy dziewczyna wyjęła z kieszeni drugi.
Książę od razu poznał swoją tancerkę. Wkrótce odbyło się wesele, a Kopciuszek, który miał dobre serce, wybaczył siostrom wszystkie przykrości.