Pewnego dnia lis zaprosił bociana na obiad. Ugotował pachnącą zupę i podał ją na płaskich talerzach. Sam chlupał językiem i wylizał talerz do czysta, a bocian stukał długim dziobem w talerz i nie mógł nabrać ani kropli.
– Nie smakuje ci? – zapytał lis z chytrym uśmiechem. – Dziękuję, już się najadłem – odpowiedział grzecznie bocian, choć był bardzo głodny. – A jutro zapraszam ciebie do siebie.
Następnego dnia lis przyszedł do bociana. W kuchni pachniało pysznym gulaszem. Bocian podał jedzenie w wysokich dzbankach z wąską szyjką. Włożył do swojego dzbanka długi dziób i jadł ze smakiem. Lis krążył wokół dzbanka, wąchał i lizał brzegi, ale nie mógł dosięgnąć ani kęsa.
– Nie smakuje ci? – zapytał bocian. Lis spuścił uszy i zrozumiał, że sam dostał lekcję. Od tamtej pory, gdy zapraszał gości, zawsze myślał o tym, jak im wygodnie podać jedzenie.