Pastuszek i wilk

Pastuszek i wilk

Pastuszek dla żartu woła, że nadchodzi wilk. Gdy wilk naprawdę przychodzi, nikt mu już nie wierzy.

Na wzgórzu nad wioską mały pastuszek pilnował owiec. Całymi dniami siedział na trawie i bardzo się nudził. Pewnego dnia wymyślił żart. – Wilk! Wilk! Ratunku! – zawołał na całe gardło.

Ludzie z wioski rzucili pracę i pobiegli pod górę z widłami i kijami. Na wzgórzu nie było żadnego wilka, tylko pastuszek tarzał się ze śmiechu. Mieszkańcy pokręcili głowami i wrócili do domów.

Kilka dni później chłopiec znów się znudził. – Wilk! Wilk! – krzyknął. Ludzie znowu przybiegli zdyszani i znowu zobaczyli tylko roześmianego pastuszka. Tym razem byli naprawdę źli.

Pewnego wieczoru z lasu wyszedł prawdziwy wilk i podkradał się do owiec. – Wilk! Wilk! Pomocy! – wołał pastuszek ze łzami w oczach. Ale ludzie w wiosce tylko machnęli ręką: – Znowu żartuje. Nikt nie przyszedł.

Na szczęście owce rozbiegły się w różne strony, a pies pasterski przegonił wilka. Pastuszek musiał jednak przez całą noc szukać zagubionych owiec. Rano przeprosił wszystkich w wiosce i obiecał, że już nigdy nie będzie kłamał. Długo musiał pracować, żeby ludzie znów mu uwierzyli.

Koniec

Ezop, opracowanie redakcji

Morał

Kto często kłamie, temu nie wierzy się nawet wtedy, gdy mówi prawdę.

Porozmawiajcie

  1. Dlaczego pastuszek wołał o wilku?
  2. Co się stało, gdy wilk naprawdę przyszedł?
  3. Jak można odzyskać zaufanie, gdy ktoś kogoś okłamał?