Na wzgórzu nad wioską mały pastuszek pilnował owiec. Całymi dniami siedział na trawie i bardzo się nudził. Pewnego dnia wymyślił żart. – Wilk! Wilk! Ratunku! – zawołał na całe gardło.
Ludzie z wioski rzucili pracę i pobiegli pod górę z widłami i kijami. Na wzgórzu nie było żadnego wilka, tylko pastuszek tarzał się ze śmiechu. Mieszkańcy pokręcili głowami i wrócili do domów.
Kilka dni później chłopiec znów się znudził. – Wilk! Wilk! – krzyknął. Ludzie znowu przybiegli zdyszani i znowu zobaczyli tylko roześmianego pastuszka. Tym razem byli naprawdę źli.
Pewnego wieczoru z lasu wyszedł prawdziwy wilk i podkradał się do owiec. – Wilk! Wilk! Pomocy! – wołał pastuszek ze łzami w oczach. Ale ludzie w wiosce tylko machnęli ręką: – Znowu żartuje. Nikt nie przyszedł.
Na szczęście owce rozbiegły się w różne strony, a pies pasterski przegonił wilka. Pastuszek musiał jednak przez całą noc szukać zagubionych owiec. Rano przeprosił wszystkich w wiosce i obiecał, że już nigdy nie będzie kłamał. Długo musiał pracować, żeby ludzie znów mu uwierzyli.