Głodny lis szedł przez winnicę. Wysoko na pnączu zobaczył dorodne, fioletowe winogrona. Wyglądały tak soczyście, że aż ciekła mu ślinka.
Lis skoczył, ale nie dosięgnął. Skoczył jeszcze raz, wyżej. Znów nic. Próbował z rozbiegu, z kamienia i na palcach, ale winogrona wisiały za wysoko.
W końcu lis się zmęczył. Usiadł, otrzepał futro i powiedział głośno: – Phi, i tak są pewnie kwaśne. Wcale ich nie chciałem.
Ptaki, które przyglądały się wszystkiemu z gałęzi, zachichotały. Wiedziały, że lis bardzo chciał zjeść winogrona, tylko nie potrafił się przyznać, że mu się nie udało. A gdyby poprosił je o pomoc, może zrzuciłyby mu kiść.