Księżniczka na ziarnku grochu

Księżniczka na ziarnku grochu

Królowa sprawdza, czy dziewczyna, która zapukała w burzliwą noc, jest prawdziwą księżniczką.

Był sobie książę, który chciał ożenić się z prawdziwą księżniczką. Objechał cały świat i poznał wiele królewien, ale zawsze coś mu się nie zgadzało. Wrócił do zamku smutny.

Pewnego wieczoru rozpętała się straszna burza. Lało jak z cebra, grzmiało i błyskało. Nagle ktoś zapukał do bramy. Stała przed nią przemoczona dziewczyna. Woda kapała jej z włosów i sukienki. – Jestem prawdziwą księżniczką – powiedziała.

„Zaraz się przekonamy” – pomyślała stara królowa. Poszła do sypialni dla gości i położyła na łóżku jedno małe ziarnko grochu. Na nim ułożyła dwadzieścia materaców, a na materacach jeszcze dwadzieścia puchowych pierzyn. Na samej górze miała spać dziewczyna.

Rano królowa zapytała: – Jak ci się spało? – Okropnie! – westchnęła dziewczyna. – Przez całą noc nie zmrużyłam oka. Leżałam na czymś twardym i jestem cała posiniaczona.

Wtedy wszyscy zrozumieli, że to naprawdę księżniczka. Tylko prawdziwa księżniczka mogła poczuć ziarnko grochu przez dwadzieścia materaców i dwadzieścia pierzyn. Książę ożenił się z nią, a ziarnko grochu trafiło do królewskiego muzeum, gdzie podobno leży do dziś.

Koniec

Hans Christian Andersen, opracowanie redakcji

Morał

Prawdziwą wartość człowieka trudno poznać na pierwszy rzut oka. Czasem wystarczy jeden mały szczegół.

Porozmawiajcie

  1. Dlaczego książę nie mógł znaleźć żony?
  2. Co królowa położyła pod materacami?
  3. Jak myślisz, czy ty poczułbyś ziarnko grochu?