Na wielkiej łące mieszkał zając, który był najszybszy ze wszystkich zwierząt. Lubił się tym chwalić. – Nikt mnie nie dogoni! – wołał od rana i przeskakiwał nad kretowiskami tak, że aż świstało mu w uszach.
Pewnego dnia zobaczył żółwia, który powoli szedł do strumyka. – Ojej, ty się w ogóle ruszasz? – zaśmiał się zając. – Zanim dojdziesz do wody, zrobi się zima!
Żółw spojrzał na niego spokojnie. – Może i chodzę wolno – powiedział – ale założę się, że wygram z tobą wyścig.
Wszystkie zwierzęta wybuchnęły śmiechem. Zając aż usiadł z wrażenia. – Ty? Ze mną? Dobrze, ścigajmy się! Meta będzie przy starym dębie po drugiej stronie łąki.
Lis narysował patykiem linię startu, a sowa zahukała trzy razy na znak. Zając wystrzelił do przodu jak z procy. Po chwili był już daleko, a żółw ledwie zrobił kilka kroków.
W połowie drogi zając obejrzał się za siebie. Żółwia nie było nawet widać. – Mam mnóstwo czasu – pomyślał. – Odpocznę chwilę w cieniu, a potem dobiegnę do mety w trzech susach. Położył się pod krzakiem, przymknął oczy i… zasnął.
A żółw szedł. Krok, krok i jeszcze krok. Nie zatrzymywał się, choć było gorąco i bolały go nogi. Minął śpiącego zająca, minął kamień i kępę stokrotek. Szedł dalej, cierpliwie i spokojnie.
Zając obudził się, kiedy słońce stało już nisko. Zerwał się i pobiegł ile sił w łapach. Ale było za późno. Przy starym dębie stał żółw, a wokół niego wszystkie zwierzęta wiwatowały.
Zając zawstydził się i spuścił uszy. – Przepraszam, że się z ciebie śmiałem – powiedział. – Nie wiedziałem, że wytrwałość jest silniejsza od szybkości. Od tamtej pory zając i żółw spotykali się przy strumyku i nikt już nikogo nie wyśmiewał.