Pewien człowiek miał trzech synów. Najmłodszego nazywano Głuptasem, bo był prosty i dobroduszny. Gdy najstarszy brat poszedł do lasu rąbać drewno, spotkał siwego ludzika. – Daj mi kawałek ciasta – poprosił ludzik. – Nie mam dla ciebie nic – burknął brat. Wkrótce skaleczył się siekierą i wrócił do domu. Tak samo stało się ze średnim bratem.
W końcu do lasu poszedł Głuptas. Miał tylko suchy placek i kwaśne piwo, ale gdy ludzik poprosił o jedzenie, od razu się podzielił. Placek zamienił się w słodkie ciasto, a piwo w najlepsze wino. – Masz dobre serce – powiedział ludzik. – Zetnij tamto stare drzewo, a znajdziesz coś dla siebie. Pod korzeniami siedziała gęś o złotych piórach.
Głuptas wziął gęś pod pachę i poszedł do gospody. Córka karczmarza chciała wyrwać złote piórko, ale gdy tylko dotknęła gęsi, przykleiła się do niej. Jej siostra chwyciła ją za rękę i też się przykleiła. Potem trzecia siostra.
Głuptas ruszył w drogę, a za nim ciągnęły się przyklejone dziewczęta. Ksiądz chciał je odciągnąć i też się przykleił. Potem kościelny, a potem dwóch rolników z motykami. Cały korowód biegł za Głuptasem przez pola.
W pobliskim mieście mieszkała królewna, która nigdy się nie śmiała. Król obiecał, że ten, kto ją rozśmieszy, może się z nią ożenić. Gdy królewna zobaczyła przez okno Głuptasa z gęsią i siedmioro ludzi przyklejonych jeden do drugiego, wybuchnęła śmiechem tak głośnym, że słychać go było w całym zamku.
Głuptas ożenił się z królewną, a ludzie wreszcie się odkleili. Od tamtej pory nikt już nie nazywał go Głuptasem, bo wszyscy wiedzieli, że dobre serce jest więcej warte niż spryt.