Biedny drwal miał siedmiu synów. Najmłodszy był tak mały, że gdy się urodził, nie był większy od palca, więc nazwano go Paluszkiem. Choć mało mówił, był najmądrzejszy z braci i wszystko uważnie obserwował.
Pewnej zimy w domu zabrakło jedzenia. Paluszek usłyszał, że rodzice zamierzają zostawić dzieci w lesie, bo nie mają ich czym nakarmić. Rano nazbierał w kieszenie białych kamyków i po drodze do lasu rzucał je na ścieżkę. Gdy rodzice odeszli, bracia płakali, ale Paluszek spokojnie zaprowadził ich do domu po kamykach.
Za drugim razem nie zdążył nazbierać kamyków i rzucał okruchy chleba. Ptaki je wydziobały i bracia zgubili się w głębokim lesie. Paluszek wspiął się na drzewo i zobaczył w oddali światło. Był to dom olbrzyma, który miał siedem córek.
Żona olbrzyma była dobra i ukryła chłopców. W nocy Paluszek zamienił czapki braci na złote koronki córek olbrzyma. Gdy olbrzym szukał chłopców po ciemku, zmylony koronkami nie znalazł ich, a bracia wymknęli się z domu.
Olbrzym założył siedmiomilowe buty i ruszył w pościg. Zmęczony zasnął jednak pod skałą. Paluszek ostrożnie zdjął mu buty, które same dopasowały się do jego małych stóp. W jednej chwili przeskoczył przez góry i lasy.
Dzięki siedmiomilowym butom Paluszek został królewskim posłańcem. Zarobił tyle, że jego rodzina już nigdy nie była głodna. A bracia przestali się z niego śmiać, bo wiedzieli, że to najmniejszy z nich okazał się największym bohaterem.