Dawno, dawno temu, gdy Krakowem rządził król Krak, w jamie pod wzgórzem wawelskim zamieszkał smok. Był ogromny, miał ostre pazury i ział ogniem. Co dzień wychodził z jamy i porywał krowy i owce, a mieszkańcy bali się wychodzić z domów.
Król ogłosił, że kto pokona smoka, ten dostanie rękę królewny. Przyjeżdżali rycerze w lśniących zbrojach, ale smok przepędzał każdego z nich jednym podmuchem ognia.
W mieście mieszkał młody szewc o imieniu Skuba. Był biedny, ale bardzo sprytny. – Spróbuję – powiedział królowi. – Ale nie mieczem, tylko głową.
Skuba wziął baranią skórę, wypchał ją siarką i zaszył tak, że wyglądała jak prawdziwy baran. W nocy położył ją przed smoczą jamą. Rano smok wyszedł, zobaczył tłustego barana i połknął go w całości.
Siarka zaczęła palić go w brzuchu. Smok zaryczał i pobiegł nad Wisłę. Pił i pił wodę, żeby ugasić ogień w środku. Pił tak długo, aż napuchł jak balon i z wielkim hukiem pękł.
Cały Kraków świętował. Skuba poślubił królewnę, a w mieście zapanował spokój. Dziś pod Wawelem stoi pomnik smoka, który co kilka minut zieje prawdziwym ogniem, a obok można zwiedzić smoczą jamę.