Dawno temu w Toruniu mieszkał młody czeladnik piekarski o imieniu Bogumił. Był ubogi, ale pracowity i miał dobre serce. Kochał się w córce swojego mistrza, ale mistrz nie chciał wydać córki za biednego czeladnika.
Pewnego dnia Bogumił zobaczył w kałuży tonącą pszczółkę. Delikatnie wyjął ją z wody i położył na kwiatku, żeby wyschła. Pszczółka okazała się królową pszczół. – Dziękuję ci – zabrzęczała. – W nagrodę zdradzę ci sekret.
Następnego dnia Bogumił znalazł na parapecie plaster miodu i karteczkę z przepisem na ciasto z miodem, mąką i korzennymi przyprawami. Upiekł je, a zapach rozszedł się po całym mieście. Ciasto było słodkie, pachnące i chrupiące, jakiego nikt wcześniej nie jadł.
Pierniki Bogumiła spróbował sam król, który odwiedzał Toruń, i był zachwycony. Mistrz zgodził się na ślub z córką, a Bogumił został sławnym piekarzem. Od tamtej pory Toruń słynie z pierników na całym świecie, a w mieście można odwiedzić muzeum, w którym samemu się je piecze.