W ogrodzie pełnym maków i rumianków mieszkała malutka wróżka Lilka. Była najmłodsza ze wszystkich wróżek i jeszcze nie umiała czarować. Kiedy machała różdżką, wylatywało z niej najwyżej kilka iskierek, które zaraz gasły.
– Nigdy nie będę prawdziwą wróżką – westchnęła pewnego ranka i usiadła na listku koniczyny. Właśnie wtedy obok niej wylądował motyl o skrzydłach w kolorze nieba.
– Dlaczego jesteś smutna? – zapytał. – Bo nie umiem robić magii – odpowiedziała Lilka. Motyl zatrzepotał skrzydłami. – Chodź ze mną. Pokażę ci magię, której nie trzeba wyczarowywać.
Lilka usiadła mu na grzbiecie i polecieli nad ogrodem. Motyl pokazał jej kroplę rosy, w której świeciła cała tęcza. Pokazał jej pajęczynę, która w słońcu wyglądała jak srebrna koronka. Pokazał nawet ślimaka, który niósł na plecach swój domek, jakby to było najzwyklejsze na świecie.
– To jest piękne – szepnęła Lilka. – Ale to nie moja magia. – Poczekaj – uśmiechnął się motyl.
Po południu zerwał się wiatr. Mała biedronka spadła z liścia prosto do kałuży i nie mogła się wydostać. Lilka nie zastanawiała się ani chwili. Zeskoczyła z motyla, podała biedronce listek jak mostek i pomogła jej wyjść na suchy kamień.
Biedronka otrzepała skrzydełka i podziękowała. W tej samej chwili różdżka Lilki zaświeciła tak jasno, że aż zamrugała. Wokół zawirowały złote iskry i długo nie gasły.
– Widzisz? – powiedział motyl. – Twoja magia budzi się, kiedy pomagasz innym i kiedy zauważasz piękno w małych rzeczach.
Od tamtego dnia Lilka i motyl byli najlepszymi przyjaciółmi. Każdego wieczoru siadali na płatku maku i opowiadali sobie, co pięknego zobaczyli w ciągu dnia. A różdżka Lilki świeciła wtedy cichutko, jak mała gwiazdka.