Górale z Zakopanego opowiadają, że Giewont przypomina leżącego rycerza. W samym środku gór, w ukrytej grocie, śpią rycerze w zbrojach, z mieczami u boku i końmi gotowymi do drogi.
Pewnego dnia kowal z Kościeliska zbierał w górach drewno. Nagle ze skały wyszedł tajemniczy starzec z długą brodą. – Chodź ze mną, kowalu – powiedział. – Potrzebuję kogoś, kto podkuje konie. Kowal poszedł za nim wąską szczeliną i znalazł się w ogromnej grocie oświetlonej pochodniami.
Wokół leżeli śpiący rycerze, a ich konie stały bez ruchu. Starzec poprosił kowala, by podkuł jednego konia, i ostrzegł: – Pracuj cicho. Nie wolno ich obudzić przed czasem. Kowal pracował ostrożnie, ale młotek raz dźwięcznie stuknął o kowadło. Jeden z rycerzy uniósł głowę i zapytał: – Czy to już? – Jeszcze nie czas, śpij dalej – odpowiedział starzec i rycerz zasnął.
Gdy kowal wyszedł z groty, okazało się, że zamiast jednego dnia minął cały rok. Za pracę dostał worek węgli, który w domu zamienił się w złoto.
Górale wierzą, że rycerze obudzą się, gdy Polsce będzie zagrażało wielkie niebezpieczeństwo. Wtedy wyruszą z gór i pomogą wszystkim ludziom w potrzebie.