Dawno temu w Krakowie żył szlachcic Twardowski, który bardzo chciał zdobyć wiedzę o całym świecie i wszystkich tajemnicach. Pewnej nocy, w kamieniołomach na Krzemionkach, przywołał diabła i podpisał z nim umowę zwaną cyrografem. Diabeł miał spełniać wszystkie jego życzenia, a w zamian po latach zabrać Twardowskiego ze sobą.
Twardowski był jednak sprytny. Dopisał w umowie warunek: diabeł może go zabrać tylko w Rzymie. – Do Rzymu nigdy nie pojadę – pomyślał – więc nic mi nie grozi.
Przez lata diabeł spełniał jego zachcianki. Twardowski jeździł na kogucie szybciej niż konie i latał na malowanym koniu nad dachami Krakowa. Ludzie przychodzili do niego po porady, a on chętnie pomagał tym, którzy byli w potrzebie.
Diabeł jednak nie zamierzał czekać wiecznie. Przebrał się za dworzanina i zaprosił Twardowskiego do karczmy w małej wsi. Gdy czarnoksiężnik wszedł do środka, zobaczył szyld: „Karczma Rzym”. Zrozumiał, że wpadł w pułapkę. Diabeł chwycił go i poleciał z nim w niebo.
Wysoko nad ziemią Twardowski zaczął śpiewać pieśń, której nauczyła go mama. Diabeł przestraszył się dobrych słów i wypuścił go. Twardowski nie spadł jednak na ziemię, tylko zatrzymał się na Księżycu. Mówią, że siedzi tam do dziś, a jedynym jego towarzyszem jest wierny pająk, który czasem zjeżdża na nitce na ziemię i opowiada mu, co słychać w Krakowie.