Zosia i Kuba ulepili na podwórku bałwanka. Dostał nos z marchewki, oczy z węgielków, stary kapelusz taty i czerwony szalik. Nazwali go Pan Śnieżynka.
Pan Śnieżynka stał przed domem i patrzył przez okno. Widział, jak dzieci ubierają choinkę, jak mama piecze pierniki i jak tata wiesza na drzwiach wieniec z gałązek. – Ach, gdybym mógł choć raz zobaczyć święta od środka – westchnął. Ale bałwany nie mówią na głos, więc nikt go nie usłyszał. Nikt oprócz wróbla, który siedział mu na kapeluszu.
Wróbel zastukał dziobkiem w szybę pokoju dzieci i zaćwierkał. Zosia i Kuba wyjrzeli przez okno. Bałwanek miał taką tęskną minę, że od razu zrozumieli. – On chce do nas przyjść na święta! – powiedziała Zosia. – Ale przecież w domu się roztopi – zmartwił się Kuba. – Śnieg topi się w cieple.
Dzieci długo myślały. Wreszcie Kuba wykrzyknął: – Mam! Skoro bałwanek nie może przyjść do świąt, to święta przyjdą do bałwanka!
W Wigilię rano wynieśli na podwórko małą choinkę w doniczce i postawili ją obok Pana Śnieżynki. Powiesili na niej szyszki, czerwone wstążki i karmniki z ziarnem dla ptaków. Bałwankowi założyli na szyję łańcuch z papieru, który sami wykleili. Zosia położyła mu u stóp piernika w kształcie gwiazdki, a Kuba przyniósł latarenkę ze świeczką.
Wieczorem cała rodzina wyszła na chwilę przed dom. Śpiewali kolędę, a nad ich głowami zabłysła pierwsza gwiazdka. Latarenka migotała, a wróble i sikorki jadły ziarno z choinki. Pan Śnieżynka był tak szczęśliwy, że uśmiech z węgielków zrobił mu się jeszcze szerszy.
– Wesołych świąt, Panie Śnieżynko – szepnęła Zosia. I choć bałwany nie mówią na głos, dzieci były pewne, że usłyszały cichutkie: – Wesołych świąt, przyjaciele.