Była sobie dziewczynka, która nie miała domu. Miała tylko ubranko na sobie i kromkę chleba w ręce. Mimo to miała bardzo dobre serce.
W drodze spotkała głodnego starca. – Daj mi coś do jedzenia – poprosił. Dziewczynka oddała mu cały chleb. Potem spotkała dziecko, któremu było zimno w głowę. Oddała mu swoją czapeczkę. Kolejnemu dziecku, które marzło, oddała kurteczkę, a jeszcze innemu sukienkę.
Gdy zapadła noc, dziewczynka stała w lesie w samej koszulce. Ale i tę koszulkę oddała dziecku, które spotkała przy drodze. – W ciemnościach nikt mnie nie zobaczy – pomyślała.
Wtedy gwiazdy zaczęły spadać z nieba. Spadając, zamieniały się w lśniące złote monety. A na dziewczynce pojawiła się nowa, miękka koszulka z najpiękniejszego płótna. Zebrała złote talary i do końca życia nie zaznała biedy, a jej dobre serce zostało z nią na zawsze.