Na początku grudnia Hania usiadła przy stole z kartką, kredkami i kopertą. – Czas napisać list do Mikołaja! – ogłosiła. Mama się uśmiechnęła. – A wiesz już, o co poprosisz?
Hania wiedziała. Od dawna marzyła o domku dla lalek z prawdziwymi okienkami. Zaczęła pisać dużymi literami: „Drogi Święty Mikołaju…”. Ale nagle przerwała i spojrzała przez okno na dom naprzeciwko.
Mieszkała tam pani Krysia, starsza sąsiadka. Zawsze machała Hani z balkonu i częstowała ją jabłkami ze swojego ogródka. W tym roku jej wnuki wyjechały daleko za granicę i nie mogły przyjechać na święta. Hania słyszała, jak pani Krysia mówiła mamie w windzie: – Pierwszy raz spędzę Wigilię sama.
Hania odłożyła kredkę i długo myślała. Potem skreśliła kilka słów i napisała od nowa: „Drogi Święty Mikołaju! Domek dla lalek może poczekać. Bardzo proszę, żeby pani Krysia nie była w święta smutna i sama. Pozdrawiam, Hania. PS: Byłam w tym roku całkiem grzeczna”. Do listu dołączyła rysunek: dwa domy, a między nimi serce.
Mama przeczytała list, zanim włożyła go do koperty. Długo nic nie mówiła, tylko mocno przytuliła Hanię. Wieczorem rozmawiała z tatą przy kuchennym stole.
W Wigilię ktoś zadzwonił do drzwi pani Krysi. Na progu stała Hania z rodzicami, z talerzem pierników i opłatkiem. – Pani Krysiu, zapraszamy do nas na kolację! – zawołała Hania. – Przy naszym stole jest wolne miejsce. Pani Krysia ze wzruszenia nie mogła wydusić słowa.
Tego wieczoru przy stole było gwarno i wesoło. Pani Krysia opowiadała, jak dawniej lepiło się pierogi w jej rodzinnej wsi, i nauczyła Hanię starej kolędy. A gdy przyszła pora na prezenty, pod choinką leżała mała paczka z napisem: „Dla Hani – od Mikołaja, który przeczytał najpiękniejszy list w tym roku”. W środku był mały domek dla lalek. Hania jednak wiedziała, że najlepszy prezent dostała już wcześniej – uśmiech pani Krysi.