W małym królestwie żył biedny królewicz. Miał niewiele, ale na grobie jego ojca rosła cudowna róża, która kwitła raz na pięć lat, a jej zapach sprawiał, że człowiek zapominał o smutkach. Miał też słowika, który śpiewał najpiękniejsze melodie świata.
Królewicz posłał różę i słowika księżniczce z sąsiedniego królestwa. Księżniczka otworzyła szkatułę i skrzywiła się. – To prawdziwa róża? Wolałabym sztuczną, z jedwabiu! A ptak jest żywy? Fuj, wypuśćcie go! – I nie chciała nawet słyszeć o królewiczu.
Królewicz nie poddał się. Pomalował twarz na brązowo, nasunął czapkę i najął się na zamku jako świniopas. W wolnych chwilach zrobił garnuszek z dzwoneczkami. Gdy w nim gotowano, dzwoneczki grały skoczną melodię, a kto przyłożył palec do pary, czuł zapach obiadu z każdej kuchni w mieście.
Księżniczka zapragnęła garnuszka. – Sprzedam go za dziesięć buziaków od księżniczki – powiedział świniopas. Księżniczka zawahała się, ale w końcu się zgodziła. Potem świniopas zrobił kołatkę grającą wszystkie walce świata i poprosił o sto buziaków. Księżniczka znów się zgodziła.
Wtedy królewicz zdjął czapkę i zmył farbę z twarzy. – Nie chciałaś prawdziwej róży ani słowika – powiedział – a za grającą zabawkę pocałowałabyś nawet świniopasa. Wrócił do swojego królestwa, a księżniczka długo myślała o tym, że przez swoją wybredność straciła najcenniejsze dary.