Jaś pracował u gospodarza przez siedem długich lat. Gdy postanowił wrócić do mamy, gospodarz dał mu w nagrodę bryłę złota wielką jak jego głowa. Jaś zawinął ją w chustkę i ruszył w drogę.
Złoto było jednak bardzo ciężkie. Po drodze Jaś spotkał jeźdźca na koniu. – Ach, jak dobrze jeździć konno! – westchnął. – Chętnie zamienię się z tobą – powiedział jeździec i oddał konia za złoto. Jaś był zachwycony. Koń jednak szybko zrzucił go do rowu.
Wtedy nadszedł chłop z krową. – Krowa daje mleko i nikogo nie zrzuca – pomyślał Jaś i zamienił konia na krowę. Krowa była jednak stara i nie dała ani kropli mleka. Jaś zamienił ją więc na świnkę, świnkę na gęś, a gęś na kamień szlifierski, bo szlifierz zapewnił go, że z takim kamieniem nigdy nie zabraknie mu pracy.
Zmęczony Jaś pochylił się nad studnią, żeby się napić, i kamień wpadł do wody. Jaś patrzył chwilę w głąb studni, a potem roześmiał się radośnie. – Nie muszę już nic dźwigać! Jestem najszczęśliwszym człowiekiem na świecie! – zawołał i lekkim krokiem pobiegł do domu, prosto w ramiona mamy.
Ludzie do dziś spierają się, czy Jaś był naiwny, czy mądry. Jedni mówią, że stracił majątek. Inni, że znalazł coś cenniejszego niż złoto: spokój i radość z powrotu do domu.