Dawno temu żyła królewna o skórze białej jak śnieg, ustach czerwonych jak róża i włosach czarnych jak heban. Nazywano ją Śnieżką. Jej macocha, królowa, miała czarodziejskie lustro. Co dzień pytała: – Lustereczko, powiedz przecie, kto jest najpiękniejszy w świecie? Przez długi czas lustro odpowiadało: – Ty, królowo.
Ale Śnieżka rosła, a pewnego dnia lustro powiedziało: – Najpiękniejsza jest Śnieżka. Królowa zzieleniała z zazdrości i kazała myśliwemu wywieźć królewnę do lasu. Myśliwy miał jednak dobre serce. – Uciekaj, królewno – szepnął – i nigdy nie wracaj do zamku.
Śnieżka błądziła po lesie, aż znalazła mały domek. Wszystko w nim było malutkie: siedem talerzyków, siedem kubeczków i siedem łóżeczek. Zmęczona położyła się i zasnęła. Wieczorem do domu wróciło siedmiu krasnoludków, którzy pracowali w kopalni. – Możesz z nami zamieszkać – powiedzieli, gdy wysłuchali jej historii. – Tylko nie otwieraj nikomu drzwi, gdy nas nie ma.
Królowa dowiedziała się od lustra, że Śnieżka żyje. Przebrała się za staruszkę i przyszła do domku z koszykiem jabłek. – Zjedz, dziecko, są słodkie – zachęcała. Śnieżka zapomniała o przestrodze i ugryzła jabłko. Było zaczarowane, więc królewna od razu zapadła w głęboki sen.
Krasnoludki bardzo płakały. Ułożyły Śnieżkę w szklanej skrzyni na polanie i czuwały przy niej dzień i noc. Pewnego dnia przejeżdżał tamtędy królewicz. Gdy jego słudzy podnosili skrzynię, potknęli się, a kawałek jabłka wypadł Śnieżce z ust. Królewna otworzyła oczy.
Królewicz zaprosił Śnieżkę i krasnoludki do swojego zamku. Odbyło się wesele, a krasnoludki były na nim najważniejszymi gośćmi. Zła królowa zaś tak się złościła, że uciekła daleko i już nigdy nie wróciła.