Był sobie szewc, który pracował uczciwie, ale był coraz biedniejszy. W końcu została mu skóra tylko na jedną parę butów. Wieczorem przyciął ją, położył na stole i poszedł spać.
Rano na stole stały gotowe buty, uszyte tak pięknie, że szewc nie mógł uwierzyć własnym oczom. Pierwszy klient zapłacił za nie tyle, że szewc kupił skórę na dwie pary. Wieczorem przyciął ją i rano znów zobaczył gotowe buty. I tak było każdej nocy. Szewc stał się zamożny.
Przed świętami żona szewca powiedziała: – Sprawdźmy, kto nam tak pomaga. Schowali się za szafą i czekali. O północy do warsztatu wbiegły dwa malutkie krasnoludki. Były bose i ubrane w podarte koszulki. Usiadły przy stole i szyły tak szybko, że igły migały w świetle świecy.
– Pomagają nam, a same marzną – szepnęła żona. – Uszyjmy im ubranka. Szyła przez wiele dni: maleńkie koszulki, spodenki, sweterki, a szewc zrobił dwie pary malutkich butów. W wigilijny wieczór położyli prezenty na stole.
O północy krasnoludki przybiegły do pracy, zobaczyły ubranka i podskoczyły z radości. Ubrały się szybko i tańczyły po całym warsztacie, śpiewając, że teraz są jak prawdziwi panowie. Potem wybiegły za drzwi i już nie wróciły. Ale szewcowi do końca życia dobrze się wiodło, bo nauczył się szyć równie pięknie jak one.