Antek spędzał Wigilię u dziadków na wsi. Śnieg skrzypiał pod butami, w piecu trzaskało drewno, a pod białym obrusem babcia położyła garść sianka. – Na pamiątkę żłóbka, w którym urodził się mały Jezus – wyjaśniła. Przy stole stało też jedno puste nakrycie. – Dla niespodziewanego gościa – dodał dziadek. – W Wigilię nikt nie powinien być sam.
Gdy na niebie zabłysła pierwsza gwiazdka, wszyscy podzielili się opłatkiem i złożyli sobie życzenia. Potem dziadek wziął jeszcze jeden kawałek opłatka, zabarwiony na różowo. – A ten jest dla zwierząt – powiedział. – Taki jest stary zwyczaj. I wiesz co? Mówi się, że o północy w wigilijną noc zwierzęta przemawiają ludzkim głosem.
Antek otworzył szeroko oczy. Przez całą kolację myślał tylko o tym. Kiedy dorośli wyszli na pasterkę, a on miał już spać, założył kurtkę na piżamę, wziął latarkę i różowy opłatek, i cichutko pobiegł do obory.
W środku było ciepło i pachniało sianem. Krasula przeżuwała spokojnie, koń Siwek przestępował z nogi na nogę, a pies Burek przybiegł za Antkiem i położył się przy żłobie. Antek rozdał wszystkim po kawałeczku opłatka i usiadł na snopku słomy. Zegar w domu wybił północ.
– Dobrze, że chłopiec o nas pamiętał – odezwała się nagle Krasula głębokim, spokojnym głosem. Antek prawie podskoczył. – To prawda – zarżał cicho Siwek. – Latem zawsze przynosi mi jabłka. – A mnie drapie za uchem – dodał Burek. – I nigdy nie zapomina o misce wody. – Jest dobrym gospodarzem, choć taki mały – stwierdziła Krasula. – Niech mu się wiedzie w nowym roku.
Antek siedział bez ruchu i słuchał, jak zwierzęta wspominają cały rok: żniwa, burzę w sierpniu i zgubione kurczątko, które on sam odnalazł w pokrzywach. Robiło mu się coraz cieplej i coraz bardziej chciało mu się spać.
Obudził się rano w swoim łóżku. Dziadek mówił, że znalazł go śpiącego w oborze, przytulonego do Burka. – Naprawdę mówiły? – zapytał Antek. Dziadek uśmiechnął się tajemniczo. – Zwierzęta mówią do nas cały rok. Trzeba tylko umieć słuchać. Od tamtej pory Antek jeszcze lepiej dbał o Krasulę, Siwka i Burka – bo przecież nigdy nie wiadomo, kto o nas opowiada w wigilijną noc.