Brzydkie kaczątko

Brzydkie kaczątko

Historia o małym kaczątku, które czuło się inne, a jednak odkryło swoją prawdziwą wartość.

Było lato. Nad stawem, wśród wysokich łopianów, mama kaczka siedziała na gnieździe i czekała, aż z jajek wyklują się jej dzieci. Pierwsze pękło jedno jajko, potem drugie i trzecie. Z każdego wyskakiwało żółte, puszyste kaczątko, które od razu piszczało: – Pi, pi! Jaki ten świat duży!

Zostało tylko jedno jajko, największe ze wszystkich. Pękło dopiero po kilku dniach. Wyszło z niego pisklę szare, duże i niezgrabne. – Jakie ono inne – szepnęła zdziwiona mama. Ale przytuliła je tak samo mocno jak resztę.

Na podwórku wszyscy zaczęli się z niego śmiać. Kury dziobały je w skrzydła, indyk nadymał się i gulgotał, a nawet rodzeństwo wołało: – Jesteś brzydki! Idź sobie! Kaczątku było bardzo smutno. Pewnego ranka przecisnęło się przez płot i uciekło na wielkie bagna.

Na bagnach mieszkały dzikie kaczki. – Możesz tu zostać, byle nie wchodziło nam w drogę – powiedziały. Kaczątko przepływało więc cicho między trzcinami i starało się nikomu nie przeszkadzać. Potem przyszła jesień. Liście pożółkły, wiatr szarpał trzcinami, a niebo zrobiło się szare.

Pewnego wieczoru nad stawem przeleciały piękne białe ptaki o długich szyjach. Kaczątko zadarło głowę i patrzyło na nie tak długo, aż zniknęły za chmurami. Nie wiedziało, jak się nazywają, ale pomyślało: „Gdybym choć trochę był do nich podobny”.

Zima była długa i mroźna. Staw zamarzał, a kaczątko musiało bez przerwy pływać w kółko, żeby woda nie zamarzła wokół niego. Było zmęczone i samotne. Znalazł je dobry rolnik, zaniósł do domu i ogrzał przy piecu. Dzieci chciały się z nim bawić, ale kaczątko tak się przestraszyło hałasu, że wleciało w miskę z mlekiem i znów uciekło na śnieg.

W końcu przyszła wiosna. Słońce zaczęło grzać, a na wierzbach pojawiły się pierwsze listki. Kaczątko rozłożyło skrzydła i nagle poczuło, że są mocne i duże. Uniosło się w powietrze i poleciało nad ogród, w którym kwitły jabłonie.

Na stawie pływały trzy białe ptaki, te same, które widziało jesienią. Kaczątko podpłynęło do nich nieśmiało i pochyliło głowę. Wtedy zobaczyło swoje odbicie w wodzie. Nie było już szarym, niezgrabnym pisklęciem. Było łabędziem, białym i smukłym jak one.

– Witaj, bracie – powiedziały łabędzie i musnęły je dziobami. Dzieci, które przyszły nad staw, zawołały: – Patrzcie, jest nowy łabędź! Najpiękniejszy ze wszystkich! Łabędź nie był dumny. Był po prostu szczęśliwy, bo wreszcie znalazł swoje miejsce. I pamiętał, jak to jest być kimś innym niż wszyscy.

Koniec

Hans Christian Andersen, opracowanie redakcji

Morał

Nie oceniaj nikogo po wyglądzie. Każdy dorasta po swojemu i każdy ma w sobie coś pięknego.

Porozmawiajcie

  1. Dlaczego inne zwierzęta wyśmiewały kaczątko?
  2. Jak czuło się kaczątko, kiedy było samo zimą?
  3. Co możesz zrobić, gdy ktoś w przedszkolu albo w szkole czuje się inny?