Wielki lew drzemał w cieniu drzewa. Mała myszka przebiegała obok i niechcący wskoczyła mu prosto na nos. Lew obudził się i złapał ją łapą. – Kto śmie mi przeszkadzać? – zaryczał.
– Przepraszam, królu! – pisnęła myszka. – Puść mnie, a kiedyś ci się odwdzięczę. Lew roześmiał się głośno. – Ty? Taka mała? Jak mogłabyś pomóc królowi zwierząt? Ale był w dobrym humorze, więc ją wypuścił.
Kilka dni później lew wpadł w sieć zastawioną przez myśliwych. Szarpał się i ryczał, ale im mocniej się wyrywał, tym bardziej oplątywały go liny.
Myszka usłyszała ryk i przybiegła najszybciej, jak umiała. Zaczęła przegryzać sznury swoimi ostrymi ząbkami. Gryzła i gryzła, aż sieć pękła, a lew był wolny.
– Śmiałeś się ze mnie – powiedziała myszka. – A widzisz, nawet ktoś mały może pomóc komuś bardzo dużemu. Lew pochylił wielką głowę. – Masz rację, przyjaciółko. Od dziś będziemy się wspierać. I tak zostali najlepszymi przyjaciółmi.