Dawno temu z morza przypłynęły dwie siostry syreny. Jedna została w Danii, na skale przy brzegu. Druga popłynęła w górę Wisły, aż dotarła do miejsca, gdzie stała mała rybacka osada.
Syrenka tak polubiła to miejsce, że postanowiła zostać. Wieczorami wynurzała się z wody i śpiewała piękne piosenki. Rybacy zauważyli, że w sieciach jest wtedy mniej ryb, ale gdy usłyszeli jej śpiew, zapomnieli o złości.
Pewnego dnia bogaty kupiec zobaczył syrenkę i postanowił ją złapać, żeby pokazywać ją na jarmarkach za pieniądze. Podstępem schwytał ją w sieć i zamknął w drewnianej szopie bez wody.
Syrenka płakała tak żałośnie, że usłyszał ją młody syn rybaka. W nocy razem z przyjaciółmi otworzył szopę i zaniósł syrenkę z powrotem do Wisły.
– Dziękuję wam – powiedziała syrenka. – Odtąd będę strzec waszego miasta. Kiedy przyjdzie niebezpieczeństwo, stanę w waszej obronie. Od tamtej pory syrenka z mieczem i tarczą jest w herbie Warszawy, a jej pomnik stoi na Rynku Starego Miasta i nad brzegiem Wisły.