Była sobie biedna dziewczynka, która mieszkała z mamą. Pewnego dnia w lesie spotkała staruszkę, która podarowała jej mały garnuszek. – Gdy powiesz: garnuszku, gotuj – ugotuje ci słodką kaszkę. A gdy powiesz: garnuszku, stój – przestanie.
Od tej pory dziewczynka i jej mama nie były głodne. Garnuszek gotował pyszną, słodką kaszkę, ile tylko chciały.
Pewnego dnia dziewczynka wyszła z domu, a mama zgłodniała. – Garnuszku, gotuj! – powiedziała. Garnuszek zaczął gotować. Gdy mama się najadła, chciała, żeby przestał, ale zapomniała słów. Garnuszek gotował i gotował. Kaszka wylała się z garnka, potem z kuchni, potem z domu i popłynęła ulicą.
Cała wioska była już w kaszce, gdy wróciła dziewczynka. – Garnuszku, stój! – zawołała i garnuszek od razu przestał. A ci, którzy chcieli wrócić do domu, musieli sobie wyjadać drogę przez kaszkę.