Był ostatni wieczór roku. Padał śnieg, a na ulicach miasta świeciły latarnie. W bramie kamienicy siedziała mała dziewczynka w za dużych butach. W fartuszku miała pudełka zapałek, ale przez cały dzień nikt nic od niej nie kupił.
Zmarznięta dziewczynka zapaliła jedną zapałkę, żeby ogrzać dłonie. W jej blasku zobaczyła duży, ciepły piec z mosiężnymi drzwiczkami. Gdy zapałka zgasła, piec zniknął. Zapaliła drugą – i zobaczyła stół nakryty białym obrusem, a na nim pachnący obiad. Przy trzeciej zapałce ujrzała ogromną choinkę pełną świeczek, tak piękną jak te, które widziała w oknach bogatych domów.
Przy czwartej zapałce pojawiła się jej ukochana babcia, która zawsze była dla niej dobra. – Babciu, nie odchodź! – szepnęła dziewczynka i zapaliła wszystkie zapałki naraz, żeby babcia została jak najdłużej.
Wtedy z pobliskiego domu wyszła pani z dwójką dzieci. Zobaczyła jasne światło w bramie i podeszła bliżej. – Dziecko, przecież ty marzniesz! – zawołała. Otuliła dziewczynkę swoim szalem i zaprowadziła do ciepłego mieszkania. Dzieci podzieliły się z nią kolacją i podarowały jej ciepłe skarpety.
Tej nocy, gdy za oknem wybuchały noworoczne fajerwerki, dziewczynka zasnęła w ciepłym łóżku. Śniła o babci, która uśmiechała się do niej z gwiazd. A rano obudziła się w domu, w którym ktoś na nią czekał z gorącą herbatą.
W oryginalnej baśni Andersena zakończenie jest smutne. Ta wersja ma łagodniejszy koniec, ale niesie to samo przesłanie: nie przechodźmy obojętnie obok osób, którym jest zimno i samotnie.