Kruk znalazł kawałek sera i usiadł z nim na gałęzi wysokiego drzewa. Pod drzewem przechodził głodny lis. Poczuł zapach sera i od razu wymyślił sposób, jak go zdobyć.
– Dzień dobry, panie kruku! – zawołał słodko. – Jakie piękne masz pióra, jak lśnią w słońcu! Na pewno masz też najpiękniejszy głos w całym lesie. Zaśpiewaj mi coś, proszę!
Kruk był bardzo dumny z pochwał. Otworzył dziób, żeby zaśpiewać: kra, kra! I wtedy ser wypadł mu z dzioba prosto w łapy lisa.
– Dziękuję za ser – roześmiał się lis. – A na przyszłość zapamiętaj: kto cię przesadnie chwali, ten często czegoś od ciebie chce. I pobiegł do lasu, a kruk został z pustym dziobem.