Dawno temu król i królowa doczekali się córeczki. Na wielkie święto zaprosili dwanaście wróżek, ale o trzynastej zapomnieli. Każda wróżka obdarowała królewnę czymś pięknym: urodą, dobrocią, mądrością. Wtedy do sali wpadła trzynasta, obrażona wróżka. – Gdy królewna skończy piętnaście lat, ukłuje się wrzecionem i zaśnie na zawsze! – zawołała i zniknęła.
Dwunasta wróżka nie zdążyła jeszcze dać swojego daru. – Nie mogę zdjąć czaru – powiedziała – ale mogę go złagodzić. Królewna nie zaśnie na zawsze, tylko na sto lat.
Król kazał spalić wszystkie wrzeciona w królestwie. Królewna rosła mądra i wesoła. W dniu piętnastych urodzin zwiedzała zamek i w małej wieży znalazła staruszkę przy kołowrotku. – Co to takiego? – zapytała i dotknęła wrzeciona. Ukłuła się w palec i od razu zasnęła.
Razem z nią zasnął cały zamek: król i królowa, kucharz przy garnkach, psy na podwórzu i gołębie na dachu. Wokół zamku wyrósł gęsty żywopłot z dzikich róż, tak wysoki, że zakrył nawet wieże.
Minęło sto lat. Do królestwa przybył królewicz, który słyszał opowieść o śpiącej królewnie. Gdy podszedł do żywopłotu, róże same się rozchyliły i przepuściły go. Królewicz przeszedł przez ciche komnaty i w wieży zobaczył śpiącą królewnę. Pochylił się i delikatnie ją pocałował.
Królewna otworzyła oczy i uśmiechnęła się. W tej samej chwili obudził się cały zamek: kucharz zamieszał zupę, psy zaszczekały, a gołębie wzbiły się w niebo. Wkrótce odbyło się wesele, a królewicz i królewna żyli długo i szczęśliwie.