Dawno temu w Chinach żył cesarz, który miał najwspanialszy pałac z porcelany i ogród pełen dzwoneczków. Podróżnicy z całego świata pisali jednak, że najpiękniejszy w całym cesarstwie jest śpiew małego słowika z lasu nad morzem.
Cesarz kazał przyprowadzić słowika do pałacu. Był to szary, niepozorny ptaszek, ale gdy zaśpiewał, cesarzowi popłynęły łzy wzruszenia. Słowik zamieszkał w pałacu w złotej klatce i śpiewał każdego dnia.
Pewnego dnia cesarz dostał prezent: mechanicznego słowika z diamentów, rubinów i szafirów. Gdy go nakręcono, śpiewał jedną melodię i poruszał ogonkiem. Wszyscy zachwycali się nowym ptakiem, a prawdziwy słowik po cichu wyfrunął przez okno i wrócił do lasu.
Mechaniczny słowik śpiewał przez rok, aż pewnego wieczoru coś w nim pękło i ucichł. Wkrótce cesarz ciężko zachorował. Leżał blady w łóżku i nikt nie umiał mu pomóc. – Zaśpiewaj mi – prosił mechanicznego ptaka, ale ten milczał, bo nie było komu go nakręcić.
Wtedy za oknem rozległ się piękny śpiew. To prawdziwy słowik usłyszał o chorobie cesarza i przyleciał. Śpiewał o ogrodach, kwiatach i świeżej rosie, a cesarzowi wracały siły. Rano wstał zdrowy. – Zostań ze mną – poprosił. – Przylecę, kiedy zechcę, i będę ci śpiewał o tym, co widzę w świecie – odpowiedział słowik. – Ale nie zamykaj mnie w klatce. I tak zostali przyjaciółmi na zawsze.