Jesienią w lesie zrobiło się chłodno, a jeżyk Kolec zbierał liście do swojej norki. Wszyscy wiedzieli, że kiedy przyjdą mrozy, jeże zapadają w długi sen zimowy. Śpią aż do wiosny, bo zimą trudno znaleźć dla nich jedzenie – owady i dżdżownice chowają się głęboko pod ziemią.
– Szkoda – westchnął Kolec. – Wiewiórka mówi, że zimą są święta. Że na polanie stoi choinka, wszyscy się spotykają i jest bardzo wesoło. A ja nigdy ich nie widziałem! Za każdym razem przesypiam.
Wiewiórka, sikorka i stary zając popatrzyli na siebie. – Kolec, nie możesz nie spać – powiedział zając. – Twój organizm potrzebuje tego snu, żeby przetrwać zimę. Ale może… wymyślimy coś innego?
Przyjaciele naradzali się całą noc. Kiedy Kolec ułożył się już w norce pod korzeniami buka i zwinął w kłębek, zapadł w głęboki sen. Śniły mu się jabłka, ciepły deszcz i świerszcze grające na łące.
Tymczasem zima przykryła las białą kołdrą. W Boże Narodzenie zwierzęta spotkały się na polanie przy choince ozdobionej szyszkami i jarzębiną. Śpiewały, dzieliły się orzechami i ziarnem. Ale nikt nie zapomniał o Kolcu. Sikorka przyniosła do jego norki gałązkę świerku. Wiewiórka zostawiła przy wejściu najpiękniejszą szyszkę, jaką znalazła. Zając narysował łapką na śniegu wielką gwiazdę, a potem wszyscy zaśpiewali cichutko pod norką kolędę – tak cicho, żeby go nie obudzić.
Wiosną słońce rozgrzało ziemię i Kolec otworzył oczy. Przeciągnął się, wyszedł z norki i zdziwił się. Przy wejściu leżała zasuszona świerkowa gałązka, szyszka i mały pakunek z liści. W środku były suszone jabłka i karteczka od przyjaciół: „Wesołych świąt, Kolec! Byłeś z nami, choć spałeś”.
Kolec uśmiechnął się szeroko. Zrozumiał, że święta to nie tylko choinka i śnieg. To przede wszystkim pamięć o tych, których kochamy. A wy pamiętajcie: gdy zimą znajdziecie śpiącego jeża w liściach, nie budźcie go. On właśnie śni o wiośnie i o swoich przyjaciołach.