Na niebie mieszkała mała, puszysta chmurka. Lubiła płynąć nad łąkami i rzucać cień na zmęczone słońcem krowy. Bała się tylko jednego – burzy.
Pewnego dnia niebo pociemniało, a wielkie, granatowe chmury zaczęły się zbierać. Mała chmurka zadrżała. – Zaraz będzie grzmieć! – pisnęła i schowała się za górą.
Podpłynęła do niej stara, siwa chmura. – Nie bój się – powiedziała łagodnie. – Grzmot to tylko głośny dźwięk, jak bęben w orkiestrze nieba. Błyskawica świeci jak wielka lampa. A deszcz, który razem spuścimy, napoi kwiaty, drzewa i wszystkie zwierzęta.
Mała chmurka przysunęła się bliżej. Burza zagrzmiała – BUM! – ale tym razem chmurka nie uciekła. Trzymała się blisko starej chmury i liczyła: raz, dwa, trzy… Z każdym grzmotem bała się trochę mniej.
Gdy burza minęła, na niebie pojawiła się tęcza. Łąki pachniały deszczem, a żaby kumkały wesoło. – Pomogłyśmy całemu światu! – ucieszyła się chmurka. Od tej pory, gdy przychodziła burza, mała chmurka mówiła sobie: „To tylko bęben nieba”. Ty też możesz tak mówić, gdy usłyszysz grzmot. Dobranoc.