Chmurka, która bała się burzy

Chmurka, która bała się burzy

Mała chmurka boi się grzmotów. Stara chmura pomaga jej zrozumieć, że burza też jest potrzebna.

Na niebie mieszkała mała, puszysta chmurka. Lubiła płynąć nad łąkami i rzucać cień na zmęczone słońcem krowy. Bała się tylko jednego – burzy.

Pewnego dnia niebo pociemniało, a wielkie, granatowe chmury zaczęły się zbierać. Mała chmurka zadrżała. – Zaraz będzie grzmieć! – pisnęła i schowała się za górą.

Podpłynęła do niej stara, siwa chmura. – Nie bój się – powiedziała łagodnie. – Grzmot to tylko głośny dźwięk, jak bęben w orkiestrze nieba. Błyskawica świeci jak wielka lampa. A deszcz, który razem spuścimy, napoi kwiaty, drzewa i wszystkie zwierzęta.

Mała chmurka przysunęła się bliżej. Burza zagrzmiała – BUM! – ale tym razem chmurka nie uciekła. Trzymała się blisko starej chmury i liczyła: raz, dwa, trzy… Z każdym grzmotem bała się trochę mniej.

Gdy burza minęła, na niebie pojawiła się tęcza. Łąki pachniały deszczem, a żaby kumkały wesoło. – Pomogłyśmy całemu światu! – ucieszyła się chmurka. Od tej pory, gdy przychodziła burza, mała chmurka mówiła sobie: „To tylko bęben nieba”. Ty też możesz tak mówić, gdy usłyszysz grzmot. Dobranoc.

Koniec

Bajka redakcji Dla dzieci Bajki

Morał

Strach maleje, gdy rozumiemy, czego się boimy, i gdy ktoś jest obok.

Porozmawiajcie

  1. Czego bała się mała chmurka?
  2. Kto jej pomógł?
  3. Co możesz zrobić, gdy boisz się burzy?