Pani Zima

Pani Zima

Pracowita dziewczynka trafia do domu Pani Zimy. Gdy trzepie pierzyny, na ziemi pada śnieg.

Była sobie wdowa, która miała dwie córki. Jedna była pracowita i życzliwa, druga leniwa i wiecznie niezadowolona. Pracowita dziewczynka codziennie siedziała przy studni i przędła len, aż palce bolały ją od nici.

Pewnego razu wrzeciono wypadło jej z rąk i wpadło do studni. Dziewczynka skoczyła za nim i… obudziła się na pięknej, ukwieconej łące. Szła przed siebie i spotkała piec pełen chleba. – Wyjmij nas, bo się spalimy! – wołały bochenki. Dziewczynka wyjęła je łopatą. Potem przechodziła obok jabłoni. – Otrząśnij nas, jesteśmy już dojrzałe! – prosiły jabłka. Dziewczynka potrząsnęła drzewem i ułożyła jabłka w kopczyk.

W końcu doszła do małego domku. W oknie stała starsza pani o śnieżnobiałych włosach. – Nie bój się – powiedziała. – Jestem Pani Zima. Zostań u mnie i pomagaj mi. Najważniejsze jest, żebyś codziennie dobrze trzepała moje pierzyny, bo wtedy na ziemi pada śnieg.

Dziewczynka pracowała chętnie i starannie. Trzepała pierzyny tak, że pióra fruwały jak płatki śniegu, a ludzie na ziemi cieszyli się białą zimą. Po pewnym czasie zatęskniła jednak za domem. Pani Zima odprowadziła ją do bramy, a gdy dziewczynka przez nią przechodziła, posypał się na nią deszcz złotych monet. – To nagroda za twoją pracowitość – uśmiechnęła się staruszka.

Leniwa siostra też chciała dostać złoto. Wrzuciła wrzeciono do studni i skoczyła za nim. Nie wyjęła jednak chleba z pieca, nie otrząsnęła jabłoni, a u Pani Zimy szybko przestała trzepać pierzyny. Gdy wracała do domu, zamiast złota oblała ją lepka smoła, którą długo musiała zmywać. Od tamtej pory obie siostry pamiętały, że nagroda przychodzi do tych, którzy pracują z dobrym sercem.

Koniec

Bracia Grimm, opracowanie redakcji

Morał

Kto pracuje uczciwie i z dobrym sercem, zostaje nagrodzony.

Porozmawiajcie

  1. Co robiła dziewczynka u Pani Zimy?
  2. Dlaczego na ziemi padał śnieg?
  3. Czym różniły się siostry?