Wysoko w szarej chmurze mieszkała mała kropelka. Bardzo chciała zobaczyć morze, o którym opowiadały jej starsze krople. – Jest ogromne, niebieskie i nie ma końca – mówiły.
Pewnego dnia chmura zrobiła się ciężka i kropelka spadła na zielony liść w lesie. Kap! – zsunęła się na mech, a potem do małego strumyka. – Płyniemy do morza? – zapytała. – Płyniemy! – zaszemrał strumyk. – Ale to długa droga.
Strumyk wpadł do rzeki. Kropelka płynęła obok ryb, pod mostami, przez miasta i pola. Czasem się męczyła, czasem zatrzymywała w spokojnej zatoczce, ale zawsze płynęła dalej. Nocą patrzyła na odbicie gwiazd w wodzie i marzyła o morzu.
Aż pewnego ranka poczuła słony zapach i zobaczyła przed sobą wielką, błękitną wodę. – Morze! – zawołała szczęśliwa. Kołysała się na falach i bawiła z mewami.
Gdy wyszło ciepłe słońce, kropelka zrobiła się leciutka i uniosła się wysoko w górę, znów do chmury. – Do zobaczenia, morze! – szepnęła. – Jutro opowiem wszystkim kroplom o mojej podróży. Zamknij oczka, a może przyśni ci się, jak płyniesz razem z kropelką.