W pewnej wsi mieszkał chłopiec o imieniu Jacek. Babcia opowiadała mu, że w noc świętojańską, najkrótszą noc w roku, w głębi lasu zakwita kwiat paproci. Kto go znajdzie, będzie bogaty i szczęśliwy.
Gdy Jacek podrósł, wyruszył o północy do lasu. Błądził wśród drzew, a dziwne głosy próbowały go przestraszyć. W końcu na polanie zobaczył jasne światło – to był kwiat paproci, piękny jak mała gwiazda. Gdy go zerwał, usłyszał szept: – Będziesz miał wszystko, czego zapragniesz. Ale nie wolno ci podzielić się szczęściem z nikim innym.
Jacek się zgodził. Wrócił do domu, a wszystko, o czym pomyślał, spełniało się od razu: piękny dom, pełne skrzynie, złote monety. Mijały lata. Jacek nie mógł jednak pomóc nikomu – ani sąsiadom, gdy spaliła się ich stodoła, ani własnej mamie, gdy zachorowała. Każda próba kończyła się tym, że dar mu na to nie pozwalał.
Pewnego dnia Jacek zrozumiał, że mając wszystko, czuje się najbiedniejszym człowiekiem na świecie. Oddał kwiat lasowi i rozdał bogactwo potrzebującym. Choć stracił czary, w sercu poczuł radość, jakiej nie dało mu żadne złoto.
Do dziś w noc świętojańską ludzie puszczają na wodę wianki i szukają kwiatu paproci. Najmądrzejsi wiedzą jednak, że prawdziwe szczęście rośnie wtedy, gdy się nim dzielimy.