Było gorące lato. Na łące konik polny grał na skrzypcach, skakał i śpiewał od rana do wieczora. Obok niego mrówka dźwigała ziarenka, okruszki i źdźbła do swojego mrowiska.
– Po co się tak męczysz? – śmiał się konik polny. – Chodź, potańczymy! – Zbieram jedzenie na zimę – odpowiadała mrówka. – Ty też powinieneś pomyśleć o zapasach. – Do zimy jeszcze daleko – machnął skrzypcami konik i grał dalej.
Minęło lato, minęła jesień. Spadł śnieg i łąka zrobiła się biała i cicha. Konik polny nie miał nic do jedzenia i trząsł się z zimna. Zapukał do mrowiska. – Mrówko, jestem głodny. Czy dasz mi coś do jedzenia?
Mrówka spojrzała na niego surowo. – Co robiłeś latem, kiedy ja pracowałam? – Grałem i śpiewałem – odpowiedział cicho konik. Mrówka westchnęła, ale miała dobre serce. – Wejdź. Podzielę się z tobą. Ale w zamian zagraj nam wieczorami, żeby zima szybciej minęła.
Konik polny grał mrówkom przez całą zimę, a one dawały mu ziarenka. Wiosną jako pierwszy ruszył do zbierania zapasów. Nauczył się, że na zabawę jest czas, ale na pracę i odkładanie na później też.