W dawnym Londynie mieszkał kupiec Ebenezer Scrooge. Miał mnóstwo pieniędzy, ale nikomu nie dawał ani grosza. W jego kantorze było zimno, bo szkoda mu było węgla do pieca, a jego pomocnik, pan Cratchit, pracował w szaliku i rękawiczkach.
– Wesołych świąt, wujku! – zawołał w Wigilię siostrzeniec Scrooge’a, Fred. – Przyjdź jutro do nas na obiad! – Święta? Bzdury! – burknął Scrooge. – Tylko strata czasu i pieniędzy. Kiedy do drzwi zapukali panowie zbierający datki dla biednych, Scrooge wyprosił ich bez słowa.
Wieczorem Scrooge wrócił do pustego domu i usiadł przy malutkim ogniu. Nagle zrobiło się jasno. Przed nim stał duch jego dawnego wspólnika, Marleya, owinięty łańcuchem z kłódek i sakiewek. – Za życia myślałem tylko o pieniądzach i teraz muszę nosić ten łańcuch – westchnął duch. – Ty masz jeszcze szansę. Tej nocy odwiedzą cię trzy duchy. Posłuchaj ich.
Pierwszy przyszedł Duch Minionych Świąt, jasny jak płomień świecy. Zabrał Scrooge’a w przeszłość. Ebenezer zobaczył siebie jako chłopca, który bawił się z siostrą, i jako młodzieńca, który tańczył na wesołym przyjęciu u swojego dobrego szefa. – Wtedy umiałem się cieszyć – szepnął Scrooge i coś zakłuło go w sercu.
Drugi był Duch Tegorocznych Świąt – wielki, wesoły olbrzym w zielonym płaszczu. Pokazał Scrooge’owi skromny dom pana Cratchita. Na stole stał malutki pudding, ale wszyscy się śmiali. Najmłodszy synek, Tim, chodził o kulach i był często chory. – Niech Bóg błogosławi nas wszystkich! – zawołał Tim, unosząc kubek. Scrooge zapytał cicho: – Czy Tim wyzdrowieje? – Jeśli nic się nie zmieni, będzie mu bardzo trudno – odpowiedział duch.
Trzeci, Duch Przyszłych Świąt, nie powiedział ani słowa. Pokazał tylko, jak ludzie w mieście mówią o pewnym skąpym kupcu, którego nikt nie lubił i za którym nikt nie tęsknił. Scrooge zrozumiał, że chodzi o niego. – Zmienię się! – zawołał. – Obiecuję, będę żył inaczej!
Obudził się we własnym łóżku. Za oknem dzwoniły dzwony – był ranek Bożego Narodzenia. Scrooge wyskoczył z pościeli, roześmiał się pierwszy raz od lat i kupił największego indyka w mieście. Kazał go zanieść do rodziny Cratchitów. Potem poszedł na obiad do Freda i bawił się najlepiej ze wszystkich.
Od tego dnia Scrooge podwyższył panu Cratchitowi pensję, w kantorze zawsze palił się ciepły ogień, a mały Tim miał najlepszego lekarza w Londynie. Scrooge stał się jego drugim dziadkiem. Mówiono potem, że nikt nie umiał świętować Bożego Narodzenia tak serdecznie jak stary Ebenezer.