Za wysokim murem był ogród czarownicy, a w nim rosła roszpunka, zielona sałata. Pewien mąż przeskoczył mur, żeby zerwać jej trochę dla swojej żony. Czarownica go złapała i zażądała w zamian ich przyszłego dziecka. Gdy urodziła się dziewczynka, czarownica zabrała ją i nazwała Roszpunką.
Roszpunka wyrosła na piękną dziewczynę o złotych włosach, tak długich, że sięgały ziemi. Czarownica zamknęła ją w wysokiej wieży w lesie. Wieża nie miała ani drzwi, ani schodów, tylko jedno okno na samej górze. Gdy czarownica chciała wejść, wołała: – Roszpunko, Roszpunko, spuść warkocz! Dziewczyna spuszczała warkocz, a czarownica wspinała się po nim jak po linie.
Pewnego dnia przez las przejeżdżał królewicz. Usłyszał piękny śpiew dochodzący z wieży. Zobaczył, jak czarownica wspina się po warkoczu, i następnego wieczoru sam zawołał tak samo. Roszpunka bardzo się przestraszyła, gdy zobaczyła obcego, ale królewicz był miły i opowiadał jej o świecie za lasem. Zaprzyjaźnili się i odtąd odwiedzał ją codziennie.
Razem wymyślili plan ucieczki. Królewicz przynosił za każdym razem kłębek jedwabiu, a Roszpunka plotła z niego drabinę. Niestety, czarownica odkryła tajemnicę. W złości obcięła Roszpunce warkocz i zaprowadziła ją na pustkowie daleko od wieży.
Królewicz szukał Roszpunki długo, przez wiele miesięcy. Wreszcie usłyszał znajomy śpiew. Pobiegł za nim i odnalazł dziewczynę. Roszpunka rozpłakała się ze szczęścia. Razem pojechali do królestwa królewicza, gdzie wszyscy powitali ich z radością, a złe czary czarownicy już nigdy ich nie dosięgły.