Był sobie książę, który chciał ożenić się z prawdziwą księżniczką. Objechał cały świat i poznał wiele królewien, ale zawsze coś mu się nie zgadzało. Wrócił do zamku smutny.
Pewnego wieczoru rozpętała się straszna burza. Lało jak z cebra, grzmiało i błyskało. Nagle ktoś zapukał do bramy. Stała przed nią przemoczona dziewczyna. Woda kapała jej z włosów i sukienki. – Jestem prawdziwą księżniczką – powiedziała.
„Zaraz się przekonamy” – pomyślała stara królowa. Poszła do sypialni dla gości i położyła na łóżku jedno małe ziarnko grochu. Na nim ułożyła dwadzieścia materaców, a na materacach jeszcze dwadzieścia puchowych pierzyn. Na samej górze miała spać dziewczyna.
Rano królowa zapytała: – Jak ci się spało? – Okropnie! – westchnęła dziewczyna. – Przez całą noc nie zmrużyłam oka. Leżałam na czymś twardym i jestem cała posiniaczona.
Wtedy wszyscy zrozumieli, że to naprawdę księżniczka. Tylko prawdziwa księżniczka mogła poczuć ziarnko grochu przez dwadzieścia materaców i dwadzieścia pierzyn. Książę ożenił się z nią, a ziarnko grochu trafiło do królewskiego muzeum, gdzie podobno leży do dziś.