Pewien młynarz miał trzech synów. Gdy zmarł, najstarszy dostał młyn, średni osła, a najmłodszy tylko kota. – Co ja zrobię z kotem? – martwił się chłopak. – Daj mi worek i parę butów – odpowiedział nagle kot – a przekonasz się, że nie jestem bezużyteczny.
Chłopak był tak zdziwiony, że zrobił, o co prosił kot. Kot włożył czerwone buty, złapał do worka tłustego królika i zaniósł go królowi. – To prezent od mojego pana, markiza de Carabas – powiedział z ukłonem. Wymyślił to imię po drodze. Przez wiele dni nosił królowi kolejne prezenty.
Pewnego dnia kot dowiedział się, że król z córką pojedzie wzdłuż rzeki. – Wykąp się w rzece – poradził swojemu panu. Gdy karoca przejeżdżała obok, kot zawołał: – Ratunku! Złodzieje ukradli ubranie markiza de Carabas! Król kazał przynieść chłopakowi piękny strój i zaprosił go do karocy. Królewna od razu go polubiła.
Kot pobiegł przodem. Na każdym polu mówił żniwiarzom: – Kiedy król zapyta, czyje to pola, powiedzcie, że markiza de Carabas. Tak też się stało, a król był pod wielkim wrażeniem.
Na końcu drogi stał zamek należący do groźnego olbrzyma, który umiał zmieniać się w różne zwierzęta. Kot zapukał. – Słyszałem, że potrafisz zamienić się w lwa – powiedział. Olbrzym zamienił się w lwa, a kot ze strachu wskoczył na szafę. – Ale w coś małego, na przykład w myszkę, na pewno nie umiesz – dodał. Olbrzym zamienił się w myszkę, a kot ją złapał.
Gdy karoca podjechała pod zamek, kot otworzył bramę. – Witamy w zamku markiza de Carabas! Król był zachwycony i oddał chłopakowi rękę królewny. Odbyło się wspaniałe wesele, a kot w butach został ważnym panem i łapał myszy już tylko dla zabawy.