W dawnej Warszawie krążyła opowieść o złotej kaczce, która mieszka w podziemiach zamku Ostrogskich i strzeże skarbu. Kto ją znajdzie, ten może zostać bogaty.
Biedny szewczyk Lutek postanowił spróbować. W noc świętojańską zszedł do ciemnych lochów i długo błądził korytarzami. W końcu zobaczył staw, a na nim lśniącą złotą kaczkę. – Dam ci worek złotych dukatów – powiedziała kaczka. – Ale musisz wydać je do zachodu słońca wyłącznie na siebie. Nie wolno ci podzielić się z nikim ani jedną monetą.
Lutek się zgodził. Rano ruszył do miasta i kupił sobie nowe buty, piękny płaszcz, kapelusz z piórem i najlepsze jedzenie. Ale dukatów wcale nie ubywało. Wydawanie pieniędzy tylko na siebie okazało się męczące.
Pod wieczór na ulicy zobaczył starego, rannego żołnierza, który prosił o pomoc. Lutek nie wytrzymał. Wyjął z worka monetę i podał ją biedakowi.
W tej samej chwili wszystkie dukaty zamieniły się w suche liście, a piękne ubrania znów były łatanymi łachmanami. Lutek nie żałował. Wrócił do swojego warsztatu i pracował uczciwie jak dawniej. Ludzie mówili, że od tamtego dnia był najszczęśliwszym szewcem w Warszawie, bo wiedział, że dobre serce jest więcej warte niż worek złota.